Ένα συμπέρασμα στο οποίο έχω οδηγηθεί εδώ και χρόνια -και σήμερα το έχω επιβεβαιώσει οριστικά- είναι πως στη ζωή σου οφείλεις να μην έχεις κανένα αφεντικό. Αυτό δυσκολεύει τα πράγματα σε κάποιους τομείς της ζωής αλλά τα κάνει πιο εύκολα και απλά σε πολύ περισσότερους.

Συνέχισε τη ζωούλα σου.

 Τι κι αν όλα γύρω σου καταρρέουν απ τη φωτιά που τα κατατρώει. Η δημόσια υγεία, η δημόσια εκπαίδευση, όλα.

Οι «ξένοι» φταίνε. Αυτοί σου πήραν την καλοπληρωμένη γωνία στα φανάρια που πουλούσες χαρτομάντιλα και...
 σου ‘φαγαν το μεροκάματο.

Το ΔΝΤ μετανιώνει, αν και με όχι πολύ μεγάλο ζήλο, για το πρόγραμμα σωτηρίας που χαντάκωσε την Ελλάδα. Η Κομισιόν όμως δεν μετανιώνει και δηλώνει ότι διαφωνεί, και μάλιστα θεμελιωδώς, με όποιον μετανιώνει. Και ο Ντράγκι της Ευρωπαϊκής Τράπεζας επίσης δεν μετανιώνει για τίποτε - όλα όσα κάναμε στην Ελλάδα καλώς καμωμένα, δηλώνει αυτός.

Ενοχλήθηκαν σφόδρα τα ΜΜΕ από την ομιλία του Τσίπρα και την αναφορά του σε αυτά. Προσβλήθηκαν από την άποψή του ότι τα ΜΜΕ μεταδίδουν πανομοιότυπες ειδήσεις και θέσεις, οι οποίες μονίμως (θαύμα – θαύμα) συμπίπτουν απολύτως με τις θέσεις της εκάστοτε κυβέρνησης. Όπως  επιλέγουν μονίμως να αποκρύπτουν τις ίδιες ειδήσεις (και άλλο "θαύμα").

Ο Γιώργης, ένας από τους χιλιάδες νέους Έλληνες, που μεταναστεύουν για να εργαστούν, γυρίζει την Τετάρτη από τη Γερμανία νεκρός.

 Η οδύνη των γονιών του άφατη. Ένα τεράστιο «γιατί» στο φαρμακωμένο βλέμμα τους. "Οι Γερμανοί εκτέλεσαν το θείο μου το γιατρό στην κατοχή, τώρα «πήραν» το παιδί μου", μονολογεί ο Γιάννης, ένας θαυμάσιος άνθρωπος και από τα λαμπρά και έντιμα στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Τις τελευταίες ημέρες έχει φουντώσει στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο της πολιτικής μας ζωής η συζήτηση για το αν και κατά πόσον η αισιοδοξία που καλλιεργεί η κυβέρνηση για την πορεία της ελληνικής οικονομίας είναι αληθινή ή επίπλαστη.

Σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα «Frankfurter Allgemeine Zeitung», ο Γιάννης Στουρνάρας δήλωσε: «Είναι οδυνηρό, διότι κατά την διάρκεια της διαδικασίας μετάβασης, δημιουργείται ανεργία και δεν έχουμε χρήματα για να δημιουργήσουμε κοινωνικό δίκτυο. Αλλά οι Έλληνες είναι υπομονετικοί. Υπάρχουν μόνο διαμαρτυρίες από τον δημόσιο τομέα. Οι προβλέψεις ότι θα καιγόταν η Αθήνα στις διαδηλώσεις δεν επιβεβαιώθηκαν. Οι άνθρωποι έχουν γίνει σιωπηλοί γιατί βλέπουν φως στην άκρη του τούνελ».

Δεν υπάρχει τίποτα νέο να πούμε πλέον.  Ναι η Κυπριακή Βουλή μας θύμισε πως οι βουλευτές ενός Κοινοβουλίου μπορούν να έχουν και ουσιαστικό ρόλο εκτός από διακοσμητικά φυτά καλοπληρωμένα. Δεν με ενδιαφέρει να αναλύσω τι, πως, γιατί, έχουν ειπωθεί τα πάντα αυτά τα τελευταία χρόνια.  Τη χαριστική βολή μου την έδωσε ένας συνάδελφος, ξένος, που μόλις με είδε σήμερα το πρωί μου είπε, «τελικά είσαστε οι πιο αστείοι στην Ευρώπη έτσι?»

Προσέξτε, αστείοι. Γελοίος μπορεί και να ταρακουνηθείς κάπως γιατί ντροπιάζεσαι. Αστείος είσαι όταν οι άλλοι σε βλέπουν και φτιάχνει η μέρα τους. Ο γελωτοποιός, ο καραγκιόζης, οι αρλεκίνοι, το τσίρκο, οι μαριονέτες. Οι γραφικοί, ΚΑΚΟΜΟΙΡΗΔΕΣ Έλληνες.

Μόνο σε περιπτώσεις ξένης κατοχής παρατηρείται αναλγησία σαν αυτήν που επιδεικνύει η πολιτική ελίτ που οδήγησε την Ελλάδα στο Μνημόνιο και την πολυετή υποδούλωση, με ανυπολόγιστο κόστος σε κάθε τομέα και απρόβλεπτο το τέλος της αιχμαλωσίας μας, τόσο σε χρονική διάρκεια όσο και σε συνέπειες που υφιστάμεθα και θα υποστούμε, ώσπου να εξοντωθεί ο λαός, η χώρα και η Κύπρος,
εκτός αν επαναστατήσουμε έγκαιρα, ενθυμούμενοι τον Σεφέρη:
 «Οδηγούμαστε σε τραγωδία, είναι εθνική επιταγή η αποπομπή της χούντας».
 Η αταλάντευτη κυβερνητική αναλγησία επιδεικνύεται σε κάθε ευκαιρία, καθημερινώς, θερίζοντας τα πάντα.

‘’ Οι πόλεις είναι ένα σύνολο πραγμάτων: απομνημονεύσεων, επιθυμιών, σημείων μιας γλώσσας. Οι πόλεις είναι τόποι ανταλλαγών, όπως εξηγούν όλα τα βιβλία της οικονομίας, αλλά οι ανταλλαγές αυτές δεν είναι μονάχα ανταλλαγές εμπορευμάτων, είναι και ανταλλαγές λέξεων, πόθων, αναμνήσεων.’’
(Ίταλο Καλβίνο, από την εισαγωγή του στο βιβλίο Οι αόρατες πόλεις )